امور حقوقی مهاجرت و پناهندگی
زمان مطالعه
۸ دقیقه
نوشتهشده توسط Pax Law Corporation — خدمات حقوقی مهاجرت، پناهندگی، پیآرآرای، درخواستهای بشردوستانه و بازبینی قضایی در دادگاه فدرال برای موکلان در ونکوور، تورنتو و سراسر کانادا.
درخواست پناهندگی کانادا بعد از گذشت بیش از یک سال از ورود اولیه، پس از تصویب لایحه C-12، به یکی از مهمترین موضوعات حقوق مهاجرت تبدیل شده است. بسیاری از افراد میپرسند آیا اگر بیش از یک سال از ورودشان گذشته باشد، هنوز هم باید درخواست پناهندگی بدهند یا نه؛ بهویژه وقتی ممکن است پرونده آنان برای رسیدگی به بخش حمایت از پناهندگان ارجاع نشود. پاسخ این پرسش به تحلیل دقیق قانون، زمانبندی، خطر بازگشت، وضعیت اجازه کار، امکان پیآرآرای و امکان اقدام از مسیر بشردوستانه بستگی دارد. در بسیاری از پروندهها، ثبت زودهنگام خوف هنوز هم میتواند از نظر حقوقی و راهبردی تصمیمی قابل دفاع باشد.
این مقاله توضیح میدهد که چرا در بعضی پروندهها هنوز هم درخواست پناهندگی کانادا میتواند بخشی از یک استراتژی درست باشد، اگر شخص به دلیل تغییرات جدید واجد شرایط ارجاع شناخته نشود چه پیامدی برای اجازه کار فعلی او ممکن است ایجاد شود، آیا میتوان همزمان برای پیآرآرای و اقامت دائم از مسیر بشردوستانه اقدام کرد، و شانس رسیدن به اقامت دائم چگونه باید ارزیابی شود.
برای بررسی متن قوانین مرتبط نیز میتوانید به قانون حمایت از مهاجرت و پناهندگان کانادا، آییننامههای مهاجرت و پناهندگان و متن لایحه C-12 مراجعه کنید.
لایحه C-12 فقط یک اصلاح اداری ساده نیست. این قانون بخشی از چارچوب قابلیت ارجاع را تغییر داده و برای بعضی از افرادی که بیش از یک سال بعد از ورود اولیه خود اقدام میکنند، مانع تازهای ایجاد کرده است. به همین دلیل، بررسی درخواست پناهندگی کانادا دیگر فقط به این پرسش محدود نیست که آیا جلسه رسیدگی برگزار میشود یا نه.
باید میان اصل وجود خطر و دسترسی به مرجع رسیدگی تفاوت گذاشت. ممکن است شخص واقعاً در معرض آزار، شکنجه، خطر جانی یا رفتار غیرانسانی باشد، اما مسیر ارجاع او محدود شده باشد. در چنین وضعی، نقش وکیل این است که ببیند غیر از رسیدگی اصلی چه ابزارهای دیگری هنوز برای حفاظت از موکل باقی ماندهاند.
در بسیاری از پروندهها، توصیه به ثبت درخواست پناهندگی حتی در صورت احتمال عدم ارجاع، یک تصمیم راهبردی است. علت آن این است که شخص باید خوف خود، مبنای خطر، و عوامل شخصی مربوط به بازگشت را در اسرع وقت بهصورت رسمی در پرونده ثبت کند.
هرچه طرح خوف دیرتر انجام شود، احتمال آن بیشتر است که بعداً پرسیده شود چرا این خطر زودتر مطرح نشده بود. این موضوع میتواند روی ارزیابی اعتبار روایت اثر منفی بگذارد. در مقابل، ثبت زودهنگام درخواست پناهندگی کانادا میتواند نشان دهد که شخص قبل از نزدیکشدن اجرای اخراج نیز از خطر خود صحبت کرده بوده است.
به همین دلیل، در بعضی پروندهها ثبت درخواست هنوز هم میتواند برای پیآرآرای، پرونده بشردوستانه و حتی بازبینی قضایی در دادگاه فدرال ارزش اثباتی داشته باشد.
اگر شخص از ایران یا هر کشور دیگری باشد و یک یا چند مبنای شناختهشده کنوانسیون در پرونده او وجود داشته باشد، این موضوع هنوز هم از نظر حقوقی بسیار مهم است. فرق است بین کسی که فقط از شرایط عمومی کشور ناراضی است و کسی که به علت عقیده سیاسی، مذهب، ملیت، عضویت در گروه اجتماعی خاص یا عامل مشابه در معرض آزار شخصی قرار دارد.
در چنین شرایطی، صورتبندی درست نکسوس از همان ابتدا میتواند نقش تعیینکننده داشته باشد. حتی اگر رسیدگی اصلی انجام نشود، مبنای حقوقی خطر باید روشن، منظم و مستند باقی بماند.
برای نمونه، کسی که فعالیت سیاسی علنی داشته، در شبکههای اجتماعی موضعگیری جدی کرده، یا به علت باور مذهبی یا هویت اجتماعی خاص در معرض خطر است، باید این عناصر را از ابتدا با نظم و مدرک مطرح کند.
وکیل پیآرآرای معمولاً فقط به زمانی که بسته پیآرآرای صادر میشود فکر نمیکند. او باید از همان ابتدا مراقب باشد که آیا خطر بازگشت بهموقع مطرح شده، آیا اسناد هماهنگ هستند، و آیا روایت شخص در طول زمان سازگار باقی مانده است یا نه.
کسی که هیچ سابقه منسجمی از بیان خوف ندارد و فقط در آخرین مرحله شروع به جمعآوری مطالب میکند، ممکن است در موقعیت اثباتی دشوارتری قرار بگیرد. اما کسی که از قبل عناصر اصلی خطر را روشن کرده، شرح وقایع را ثبت کرده و اسناد مؤثر را گردآوری کرده، در پرونده پیآرآرای معمولاً موقعیت بهتری دارد.
باید روشن باشد که ثبت درخواست پناهندگی کانادا یا ثبت زودهنگام خوف، موفقیت را تضمین نمیکند. اما میتواند جایگاه حقوقی شخص را قویتر کند، از استنباطهای منفی بعدی بکاهد و پرونده را برای مراحل بعدی آمادهتر سازد.
اگر با این نوع پرونده روبهرو هستید، صفحه خدمات پیآرآرای Pax Law میتواند مفید باشد.
یکی از جدیترین نگرانیها این است که اگر شخص درخواست بدهد و بعداً واجد شرایط ارجاع شناخته نشود، آیا میتواند همچنان با اجازه کار فعلی خود کار کند یا نه. پاسخ یکسان برای همه افراد وجود ندارد.
در بسیاری از موارد، صرف واجد شرایط ارجاع شناختهنشدن بهتنهایی به معنای از بین رفتن فوری اجازه کار نیست. اما این نیز به آن معنا نیست که هیچ خطری وجود ندارد. توانایی ادامه کار ممکن است به مبنای صدور اجازه کار، وضعیت مهاجرتی فعلی، مرحله اجرای پرونده، و اینکه آیا اخراج قابلیت اجرا پیدا میکند یا نه بستگی داشته باشد.
به همین دلیل، کسی که درباره درخواست پناهندگی کانادا تصمیم میگیرد، باید موضوع اجازه کار را جداگانه و دقیق بررسی کند. در برخی پروندهها، استراتژی حفظ وضعیت و استراتژی اثبات خطر باید همزمان طراحی شود.
برای این موضوع میتوانید صفحه وکلای اجازه کار را نیز ببینید.
در بسیاری از موارد، بله. اگر به شخص بسته پیآرآرای داده شود، او ممکن است بتواند از یک سو ارزیابی خطر بازگشت را از طریق پیآرآرای دنبال کند و از سوی دیگر، برای اقامت دائم از مسیر بشردوستانه نیز اقدام نماید.
این دو مسیر یکسان نیستند. پیآرآرای بر خطر بازگشت تمرکز دارد، در حالیکه درخواست بشردوستانه معمولاً بر سختی غیرعادی، استقرار در کانادا، شرایط خانوادگی، منافع عالیه کودک و سایر عوامل انسانی متمرکز است.
اگر این دو پرونده بدون هماهنگی تنظیم شوند، ممکن است ناخواسته به هم آسیب بزنند. اما اگر درست تهیه شوند، میتوانند مکمل یکدیگر باشند. یکی خطر را توضیح میدهد و دیگری پیامدهای انسانی و میزان پیوند شخص با کانادا را.
برای اطلاعات بیشتر صفحه اقامت دائم از مسیر بشردوستانه را ببینید.
هیچ وکیل مسئول و دقیقی نباید در اینگونه پروندهها اقامت دائم را تضمین کند. اما این هم درست نیست که گفته شود همه راهها بسته شدهاند. شانس موفقیت به عوامل متعددی بستگی دارد، از جمله قدرت واقعی خطر، کیفیت اسناد، انسجام روایت، میزان استقرار در کانادا، شرایط فرزندان و خانواده، و امکان اعتراض قضایی در صورت رد پرونده.
بعضی افراد ممکن است از مسیر بشردوستانه به اقامت دائم برسند. بعضی دیگر ممکن است پس از موفقیت در دادگاه فدرال فرصت رسیدگی مجدد پیدا کنند. در برخی پروندهها نیز پیآرآرای بخش مهمی از استراتژی خواهد بود. به همین دلیل باید به درخواست پناهندگی کانادا فقط بهعنوان یک فرم نگاه نکرد، بلکه آن را بخشی از یک مسیر چندمرحلهای دید.
در بسیاری از پروندهها، از همان ابتدا باید احتمال بازبینی قضایی در دادگاه فدرال را در نظر گرفت. اگر شخص واجد شرایط ارجاع شناخته نشود، یا بعداً پیآرآرای یا درخواست بشردوستانه او رد شود، ممکن است تنها راه مؤثر بعدی دادگاه فدرال باشد.
داشتن سابقهای روشن که نشان دهد شخص از ابتدا خوف خود را مطرح کرده، روایت منسجم داده، و شواهد خود را زود ارائه کرده، در این مرحله میتواند بسیار مهم باشد. همین مسئله یکی از دلایل اصلی توصیه به ثبت زودهنگام ادعاست.
برای این مرحله میتوانید صفحه بازبینی قضایی در دادگاه فدرال را ببینید.
در بسیاری از پروندهها، اگر شخص واقعاً دارای خوف مبتنی بر یک یا چند مبنای معتبر باشد و بازگشت او خطر جدی ایجاد کند، توصیه به ثبت درخواست پناهندگی کانادا حتی با وجود احتمال عدم ارجاع میتواند تصمیمی قابل دفاع باشد.
دلیل این توصیه معمولاً این است که خوف شخص زود ثبت میشود، انسجام روایت حفظ میگردد، برای پیآرآرای و پرونده بشردوستانه سابقهای رسمی ساخته میشود، و در صورت نیاز به دادگاه فدرال، موقعیت اثباتی شخص بهتر خواهد بود.
البته این به آن معنا نیست که هر کسی باید بدون بررسی دقیق فوراً اقدام کند. هر پرونده باید جداگانه تحلیل شود. اما در بسیاری از موارد، سکوت و تأخیر هم میتواند بعدها هزینه سنگینی ایجاد کند.
اگر با اثرات لایحه C-12، تأخیر در اقدام، خطر پیآرآرای، درخواست بشردوستانه، اجازه کار یا احتمال دعوا در دادگاه فدرال روبهرو هستید، تیم ما میتواند وضعیت شما را بهصورت دقیق بررسی کند.
در Pax Law Corporation ما در پروندههای پناهندگی، پیآرآرای، درخواستهای بشردوستانه و بازبینی قضایی در دادگاه فدرال برای موکلان در سراسر کانادا اقدام میکنیم.
هزینههای درخواست اقامت انساندوستانه (H&C) کانادا به صورت «نفر-به-نفر» محاسبه میشود و شامل دو بخش اصلی هزینه غیرقابلاسترداد بررسی اولیه پرونده و هزینه حق اقامت دائم (RPRF) است. طبق قوانین مهاجرتی کانادا، پرداخت کامل این مبالغ دولتی شرط الزامی برای شروع بررسی پرونده توسط اداره مهاجرت است، هرچند فرزندان وابسته از پرداخت هزینه ۵۰۰ دلاری RPRF معاف هستند.
این مطلب به بررسی شرایط قانونی و معیارهای حقوقی دادگاه تجدیدنظر مهاجرت کانادا (IAD) برای تعلیق احکام اخراج بر مبنای دلایل انساندوستانه میپردازد. در این متن توضیح داده شده که دادگاه چگونه عواملی مانند منافع کودکان، میزان استقرار در کانادا و احتمال بازپروری فرد را در ترازوی سنجش قرار میدهد.
رای دیوان عالی کانادا در پرونده Mason (2023) ابزار حقوقی قدرتمندی برای مقابله با تفاسیر بیش از حد گسترده از بندهای امنیتی مهاجرت فراهم میکند و اصرار دارد که رد صلاحیت افراد باید پیوند و نکسوس مستقیمی با تهدید امنیت ملی کانادا داشته باشد.
